|
U konferencijskoj
sali Opšte bolnice 06. decembra 2007. godine otvorena je samostalna
izložba slika Zrenjaninskog slikara Stojana Čokulova. Izložbu slika,
kroz već uobičajen propratni program, Stanko Šajtinac je video na
sledeći način.
«Pejsažisti su
dosledni i uporni. Jednom se prepustivši prirodi i njenim dramatičnim
životnim ciklusima, ostaju joj verni, shvatajući da su uvek na domaku
otkrića njene večne poetike. Ili danima ostaju zagledani u neki njen
predeo, ili je hvataju na prepad, kad se lomi od tereta sopstvene
metamorfoze, tek-neosvojiva tajana njene ontološke harmonije iznova ih
mami na nove susrete i nova upoznavanja.
Iste je
sudbine i Stojan Čokulov.
Ovladavši najpre sposobnošću preciznog posmatrača, potom i odgovarajućeg
slikarskog rukopisa, Čokulov se već duže vreme ne odvaja od motiva
prirode, ne odolevši zavodljivosti tog zajedničkog druženja, ali, i ne
podlegavši zamakama međusobnog dodvoravanja i površnog odnosa, koji se
kriju u dostignutoj rutini i prepoznatljivosti motiva. Pre svega lirski
obojeni pejsaži Stojana Čokulova kriju često, u ponekim segmentima
slike, pravu dramu, nagoveštaj oluje, udar vetra, ili jednostavno,
tragove nekih ranijih sukoba sa ćudima vremena.
Prisustvo čoveka na
ovim pejsažima ili je diskretno, (puteljak, staza, napušten salaš) ili
sasvim neprimetno, ali i tada, nekim čudom, nekom posebnom atmosferom,
označeno kao neminovno, pređašnje ili buduće-sve jedno. Literarnost
prizora na slikama Stojana Čokulova samo je dokaz njegove uspešne
nadgradnje zadatog motiva, vidljiv je odraz njegovog najpre dijaloškog
odnosa sa prirodom, potom, jasan, lični stav u tom kreativnom diskusu
umetnika pojedinca naspram globalnog okruženja.
Pejsaži Stojana
Čokulova lako ulaze u pamćenje i brzo postaju deo i našeg razmišljanja o
lepom. Jednostavno i neminovno.»
O slikaru Stojanu
Čokulovu:
Stanko Šajtinac |
